ghamary

شیوه های درمان سندرم تونل کارپال با فیزیوتراپی

فیزیوتراپی برای تسکین درد و بازگرداندن قدرت حرکتی دست به وضعیت قبل از بیماری شیوه های مختلفی دارد. انتخاب شیوهٔ مؤثر برای درمان هر فرد بستگی به میزان درگیری و شدت درد دارد. به همین دلیل فیزیوتراپیست تمام جوانب را در نظر می گیرد و بهترین روش درمان سندرم تونل کارپال را به فرد پیشنهاد می کند.

انواع روش های فیزیوتراپی درمان سندرم تونل کارپال شامل موارد زیر است:

اولتراسوندتراپی برای درمان سندرم تونل کارپال با فیزیوتراپی

یکی از شیوه های درمانی فیزیوتراپی که می تواند درد مچ دست را کاهش دهد اولتراسوندتراپی است. در این روش از امواج فراصوت استفاده می شود و بعد از درگیر کردن بافت های بدن موجب بهبود وضعیت حرکت انگشتان دست می شود.

درمان سندرم تونل کارپال با TENS

یکی از شیوه های درمان سندرم تونل کارپال با فیزیوتراپی استفاده از دستگاه TENS است. این دستگاه با تحریک الکتریکی عضلات از راه پوست می تواند در کاهش درد تأثیر داشته باشد.

مگنت درمانی

درمان سندرم تونل کارپال با مگنت درمانی می تواند اکسیژن رسانی را به میزان 200 برابر افزایش دهد و باعث ایجاد تعادل یونی در بافت ها شود. به این ترتیب تنگی کانال مچ دست درمان می شود و درد دست کاهش پیدا می کند.

درمان سندرم تونل کارپال با منوال تراپی

منوال تراپی همان شیوهٔ درمانی دستی است که فیزییوتراپیست با کمک دست برای بیمار انجام می دهد. در این شیوه درمانی هدف شل کردن میوفاسیال و تاندون ها و عضلات است. به این ترتیب درد عضلات سفت شده از بین می رود.

استفاده از اسپلینت

پوشیدن اسپلینت مچ دست درد ناشی از سندرم تونل کارپال را کاهش می دهد. به این ترتیب با صاف نگه داشتن مچ، فشاری که به عصب مدیان وارد شده بود کم می شود. با توجه به اینکه بروز علائم این سندرم در شب معمول تر است، بیماران مبتلا با پوشیدن اسپلینت از غروب می توانند درد را کنترل کنند.

همچنین اگر شغل شما به نحوی است که کارهای تکراری انجام می دهید بهتر است هنگام انجام فعالیت از اسپلینت استفاده کنید.

برای خرید تجهیزات پزشکی و لوازم جانبی می توانید از خدمات مطلوب شرکت تجهیزات پزشکی برجیس استفاده کنید. زیرا این شرکت برای محصولات خود 3 سال گارانتی و 10 سال خدمات پس از فروش ارائه می کند.

تمرینات ورزشی برای درمان سندرم تونل کارپال

برای درمان سندرم تونل کارپال با فیزیوتراپی می توان از تمرینات ورزشی هم استفاده کرد. در این شیوه فیزیوتراپیست ها حرکات ورزشی مناسبی را به بیماران آموزش می دهند که منجر به از بین رفتن اسپاسم در عضلات و کم شدن فشار می شود. در نتیجه درد مچ دست کم می شود.

موارد زیر چند نمونه از تمرین های ورزشی مؤثر برای درمان سندرم تونل کارپال با فیزیوتراپی است:

• تمرین اول

آرنج را طوری روی میز قرار دهید که دست رو به بالا قرار داشته باشد. سپس به آرامی مچ دست را به جلو خم کنید و به مدت 5 ثانیه دست را در این وضعیت نگه دارید. بعد از این مدت مچ دست را صاف کنید و مجدداً ان را به عقب خم کنید. 5 ثانیه هم دست را در این وضعیت نگه دارید. این تمرین را چندین مرتبه انجام دهید.

• تمرین دوم

این تمرین نقطهٔ مخالف تمرین قبلی است. پس باید دست خود را طوری که کف دست رو به سمت پایین باشد روی میز قرار دهید. سپس ارام مچ را به سمت پایین خم کنید. با کمک دست دیگر دست خم شده را به سمت بدن بکشید و به مدت 20 ثانیه در این وضعیت بمانید. این تمرین را چند مرتبه با فاصله زمانی تکرار کنید تا سندرم تونل کارپال درمان شود.

• تمرین سوم

سومین تمرین برای درمان سندرم تونل کارپال با فیزیوتراپی به این صورت است که باید انگشتان خود را به صورت مستقیم نگه دارید، سپس مفصل میانی انگشتان را خم کنید، طوری که نوک انگشتان به سمت کف دست متمایل باشد. 5 ثانیه دست را در این وضعیت نگه دارید و بعد از این مدت رها کنید.  

مزایای درمان سندرم تونل کارپال با فیزیوتراپی چیست؟

پزشکان فیزیوتراپی را به عنوان یکی از درمان های قطعی سندرم تونل کارپال به بیماران پیشنهاد می کنند. در برخی از بیماران فیزیوتراپی به تنهایی می تواند بیمار را درمان کند، اما در برخی دیگر به عنوان یک روش مکمل استفاده می شود. با این حال مزایای درمان سندرم تونل کارپال با فیزیوتراپی شامل موارد زیر است:

• مدیریت مؤثر درد

فیزیوتراپی با بهبود وضعیت ماهیچه ها و عضلات و کم کردن فشاری که به آن ها وارد می شود می تواند به طور موثری درد را کنترل کند.

• قیمت مناسب

درمان سندرم تونل کارپال با فیزیوتراپی قیمت مناسبی دارد که بیماران توان پرداخت آن را دارند.

• غیر تهاجمی بودن فیزیوتراپی

یکی از مزایای مهم استفاده از فیزیوتراپی برای درمان سندرم تونل کارپال این است که یک روش غیر تهاجمی است و در اغلب موارد با درمان کردن بیمار مانع از انجام جراحی می شود.

• عدم وابستگی به داروهای ضد درد

با درمان عارضه تونل کارپال می توان وضعیت حرکتی مچ دست را بهتر کرد و درد آن را کاهش داد. به این ترتیب بیمار نیازی به استفاده از دارو به صورت دائمی ندارد.

استفاده از دستگاه فیزیوتراپی خانگی برای درمان بیماری ها یک شیوهٔ آسان است که نیاز به دانش تخصصی ندارد. همچنین استفاده از این شیوهٔ درمانی پر هزینه نیست و باعث می شود نیازی به رفت و آمد روزانه به مراکز فیزیوتراپی نباشد.

سرگیجه یک احساس چرخش در زمانی است که شما در حال حرکت نیستید. همچنین ممکن است احساس کنید که اطرافتان در حال حرکت است. اگرچه سرگیجه می تواند واقعا آزاردهنده باشد و شما را از انجام فعالیت های روزمره باز دارد، اما تمرینات فیزیوتراپی وجود دارد که می تواند آن را تسکین دهد. در صورت نیاز به ورزش بیشتر می توانید با کمک فیزیوتراپیست از قیمت دستگاه فیزیوتراپی خانگی مطلع شده و برای ورزش بیشتر اقدام به خرید آن نمایید. قبل از بررسی درمان سرگیجه با تمرینات فیزیوتراپی، ذکر این نکته ضروری است که دو نوع سرگیجه وجود دارد:

سرگیجه محیطی: ناشی از مشکل در گوش داخلی یا عصب دهلیزی است. حدود 93 درصد از کل موارد سرگیجه مربوط به این مورد است.

سرگیجه مرکزی: این نوع سرگیجه به دلیل مشکل در مغز ایجاد می شود.

درمان سرگیجه با تمرینات فیزیوتراپی برای رفع سرگیجه محیطی ناشی از "سرگیجه موضعی حمله ای خوش خیم" (BPPV) طراحی شده است.

BPPV زمانی اتفاق می افتد که کریستال های کربنات کلسیم کوچک از یک قسمت گوش وارد کانال نیم دایره ای گوش داخلی می شوند. درمان سرگیجه با تمرینات فیزیوتراپی با توزیع مجدد این کریستال ها عمل می کند.

درمان سرگیجه با تمرین های فیزیوتراپی

تمرین برند داروف
مانور Brandt-Daroff از گرانش برای کمک به جابجایی کریستال ها از کانال نیم دایره ای استفاده می کند.

برای انجام این تمرین مراحل زیر را دنبال کنید:

در وسط تخت بنشینید و پاهای خود را روی زمین قرار دهید. سر خود را 45 درجه به راست بچرخانید.
بدون حرکت دادن سر به پهلوی چپ دراز بکشید. صبر کنید تا سرگیجه از بین برود، سپس 30 ثانیه صبر کنید.
به حالت اولیه برگردید و 30 ثانیه نگه دارید.
این بار سر خود را 45 درجه به چپ بچرخانید. دو مرحله قبلی را در سمت راست تکرار کنید.
به حالت اولیه برگردید و 30 ثانیه نگه دارید.

این تمرین فیزیوتراپی سرگیجه را پنج بار در هر طرف تکرار کنید. قبل از بلند شدن از رختخواب صبر کنید تا سرگیجه برطرف شود. این تمرین را صبح و عصر به مدت دو هفته انجام دهید.

به یاد داشته باشید، اگر سرگیجه مرکزی دارید یا سرگیجه شما ناشی از BPPV نیست، این درمان های سرگیجه با تمرینات فیزیوتراپی برای شما کارساز نخواهد بود.

مانور سمونت

مانور سمونت یا مانور آزادی بخشی دیگر از درمان سرگیجه با تمرینات فیزیوتراپی است. زمان آن کمتر از تمرین قبلی است اما بهتر است زیر نظر فیزیوتراپیست انجام شود.

 اگر به ورزش بیشتری نیاز دارید، می توانید پس از مشورت با فیزیوتراپ، دستگاه فیزیوتراپی خانگی خریداری کنید. البته در بیشتر موارد نیازی به خرید دستگاه نیست و می توانید از دستگاه فیزیوتراپ و کمک او استفاده کنید.

اگر BPPV در گوش چپ دارید، فیزیوتراپیست احتمالاً به شما می آموزد که مراحل زیر را انجام دهید:

روی لبه تخت بنشینید و سر خود را 45 درجه به سمت راست بچرخانید.
سریع سر خود را به سمت چپ بچرخانید و این حرکت را تا زمانی که سرتان روی تخت قرار گیرد ادامه دهید. ۱ دقیقه در همان حالت بمانید.
با یک حرکت سریع، بدن خود را بلند کنید و به سمت راست حرکت کنید. توجه داشته باشید که نباید زاویه سر خود را تغییر دهید (بنابراین وقتی به سمت دیگر رسیدید صورت شما به سمت زمین باشد).
به مدت 1 دقیقه نگه دارید و سپس به آرامی به حالت اولیه بازگردید.
اگر BPPV در گوش راست دارید، ابتدا باید سر خود را به سمت چپ بچرخانید و مراحل بالا را به ترتیب معکوس تکرار کنید.

10 دقیقه بعد از تمرین بنشینید. این مانور را یک بار در روز انجام دهید تا از شر سرگیجه خلاص شوید.

مانور Epley
مانور Epley نوع دیگری از درمان سرگیجه با تمرینات فیزیوتراپی است.

مانور اولیه Epley به کمک یک فیزیوتراپیست یا ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی نیاز دارد. اما نسخه اصلاح شده زیر را می توانید خودتان در خانه انجام دهید. این نسخه به عنوان مانور خانگی Epley نیز شناخته می شود.

اگر BPPV در گوش چپ دارید، این مراحل را دقیقاً مانند زیر دنبال کنید. اما اگر مشکل از گوش راست است، مراحل را برعکس انجام دهید:

روی تخت بنشینید پاهای خود را صاف دراز کنید و یک بالش پشت خود قرار دهید.
سر خود را 45 درجه به چپ بچرخانید.
به سرعت دراز بکشید و شانه های خود را روی بالش قرار دهید. پس از رفع سرگیجه، 30 ثانیه صبر کنید.
بدون بلند کردن، سر خود را 90 درجه به راست بچرخانید و به مدت 30 ثانیه در همان حالت نگه دارید.
در همین حال بدن خود را برگردانید و به پهلوی راست دراز بکشید. پس از رفع سرگیجه، 30 ثانیه صبر کنید.
سپس روی لبه سمت راست تخت بنشینید و پاهای خود را روی هم قرار دهید.

پس از انجام این نوع درمان سرگیجه با تمرینات فیزیوتراپی، به مدت 15 دقیقه صاف بنشینید. این تمرین را یک بار در روز انجام دهید و تا 24 ساعت ادامه دهید تا علائم سرگیجه نداشته باشید.

مانور فاستر

مانور فاستر که گاهی اوقات "نیم سالتو" نامیده می شود، یکی از ساده ترین تمرینات برای سرگیجه است. برای انجام این کار حتی لازم نیست در رختخواب باشید یا از شخص دیگری کمک بگیرید.

اگر BPPV در گوش چپ دارید، دستورالعمل های زیر را دنبال کنید. اما اگر گوش راست شما مشکل دارد، این مراحل را در سمت راست انجام دهید:

روی زانوهای خود قرار بگیرید و دستان خود را روی زمین قرار دهید.
در حالی که منتظر رفع سرگیجه هستید، سر خود را به سمت بالا و عقب خم کنید.
پیشانی خود را روی زمین قرار دهید و چانه خود را به سمت زانوهای خود بکشید.
سر خود را 45 درجه بچرخانید تا رو به آرنج چپ باشد و 30 ثانیه ثابت بمانید.
سر خود را در همان زاویه نگه دارید و آن را بالا بیاورید تا با پشت و شانه هایتان همسطح شود. 30 ثانیه ثابت بمانید.
سر خود را به حالت کاملا عمودی بلند کنید.
ممکن است لازم باشد این تمرین سرگیجه را چهار یا پنج بار قبل از برطرف شدن سرگیجه تکرار کنید. بین تمرینات 15 دقیقه استراحت کنید.

بیماری تاندونیت

تاندونیت (التهاب تاندون) موضوعی است که شرکت تجهیزات پزشکی برجیس در این مطلب به آن خواهد پرداخت. این بیماری زمانی پیش می آید که فرد از یک تاندون بیش ازحد استفاده کرده و یا به آن آسیب می زند. این بیماری به طور طبیعی، یک آسیب حاد همراه با التهاب مرتبط است. این بیماری اغلب آرنج، مچ دست، انگشتان، ران و دیگر اعضای بدن را درگیری می کند. برخی از شایع ترین تاندونیت ها شامل تاندونیت آئیل، تنیس البو یا آرنج تنیس بازان، آرنج کف بانوان، زانوی پرشگران و شانه پرتابگران می شود.

تاندونیت می تواند در هر سنی رخ و همراه این بیماری در بزرگ سالانی که زیاد ورزش می کنند. شایع تراست. افراد مسن بیشتر هستند و این بیماری هستند زیرا تاندون ها با افزایش سن ضعیف شده و قابلیت ارتجاعی خود را از دست می دهند. اگر غلاف دور تاندون ملتهب شود، به این بیماری تنوسینوریت گفته می شود که می تواند همراه با تاندونیت رخ دهد.

انواع تاندونیت

تاندونیت آشیل

تاندون آشیل بین عضله پشت ساق پا و پاشنه پا قرار دارد. تاندونیت آشیل یک آسیب ورزشی شایع است. این بیماری هم چنین ممکن است به علت کفش نامناسب که از پا به خوبی حمایت نمی کند، به وجود بیاید. این بیماری در بیماران مبتلابه آرتریت روماتوئید شایع است.

تاندونیت سوپراسپانیاتوس

در تاندونیت سوپراسپانیاتوس، تاندون بالای شانه ملتهب شده و باعث ایجاد درد در هنگام حرکت باز و به خصوص در هنگام بالا بردن دست می شود. برای برخی از بیماران دراز کشیدن در شب ها روی شانه ای که درد می کند دردناک است. اگر دیگر تاندون های این منطقه نیز گرفتار شوند بیمار دچار سندروم کلاهک چرخنده می شود.

آرنج تنیس بازان یا گلف بازان

یک علامت شایع در اپی کوندیست خارجی (که به آرنج تنیس بازان مشهوراست) درد در سمت خارجی آرنج است. این درد ممکن است به سمت مچ دست فشار یابد. اپی کوندیست داخلی یا همان آرنج گلف بازان باعث ایجاد درد در سمت داخلی آرنج شده و بدین گلف بازان شایع دست درد زمانی که فرد برخلاف مقاومت در حال بلند کردن جسمی می باشد شدت می یابد. درد گاهی به سمت مچ دست نیز انتشار می یابد.

تنوسنوریت دکوروین

غلاف دور تاندون انگشت شست (بین مچ و انگشت شست) ملتهب می شود. با ضخیم شدن غلاف و تورم این ناحیه، حرکت دادن انگشت شست دردناک می شود.

انگشت ماشه ای

انگشت به دست در هنگام صاف کردن انگشت پرش دارد، انگشت در حالت خمیده ثابت می شود زیرا علاف تاندون در کف دست ضخیم و ملتهب شده و اجازه حرکت نرم را به تاندون نمی دهد. گاه در طول تاندون یک گره نیز شکل می گیرد.

تاندونیت مچ دست

این بیماری در بازیکنان بدمینتون و کارگران خط تولید شریک حرکت را با مچ دست خود به طور مکرر تکرار می کنند را درگیری می کند. تاندونوپاتی نوع دیگری از آسیب است که تاندون مچ را درگیر می سازد. این بیماری بیشتر یک بیماری تخریبی است تا یک بیماری التهابی که می توانید با خرید دستگاه فیزیوتراپی تاندونیت مچ دست را درمان نمایید. 

درمان بیماری تاندونیت با الکتروتراپی

گاهی درمان تاندونیت از طریق تحریک الکتریکی عصبی پوستی یا به عبارتی الکتروتراپی صورت می گیرد. الکتروتراپی نوعی درمان است که از طریق جریان الکتریکی خفیف انجام می شود. با روشن شدن دستگاه فیزیوتراپی، پالس های الکتریکی کوچک به پوست ناحیه آسیب دیده منتقل می شود.

در طول درمان بیمار احساس نیشگون و یا سوزش خفیفی خواهد کرد امواج الکتریکی با کاهش در سال سیگنال های درد به سمت نخاع و مغز به تسکین درد و تنش عضلات کمک شایانی می کنند. از دیگر مزایایی امواج الکتریکی می توان به تحریک تولید اندورفین ها (مسکن های طبیعی بدن) استفاده کرد.

برخی از ورزش هایی که برای درمان تاندونیت آشیل مفید هستند

کشش انگشتان پا

 برای انجام این تمرین، روی یک صندلی بنشینید و پاشنه های پای خود را روی زمین قرار دهید. به پایین خم شده و انگشتان پای خود را بالا بیاورید. این حالت را حدود 15 ثانیه حفظ کنید و به تدریج این زمان را تا 30 ثانیه افزایش دهید. شما می توانید این تمرین را تا چهار ست انجام داده و 5 مرتبه در روز تکرار کنید.

کشش فاسیای کف پا

 برای انجام این تمرین روی زمین یا یک تشک بنشیند و پاهای خود را درحالی که زانوهای خود را صاف نگه داشته اید دراز کنید. یک حوله را طوری که از پشت انگشتان پای شما بگذرد دور پاهای خود قرار دهید. دو سر حوله را با دودست خود بکشید تا پا به سمت بدنتان کشیده شود. این حالت را 15 تا 30 ثانیه حفظ کنید. شما می توانید این حرکت را چهار ست و 5 مرتبه در روز تکرار کنید.

تمرینات کشش ساق پا

این یک تمرین پایه ای عالی برای کشش عضلات ساق پا و تاندون آشیل شما است. یک پا را درحالی که پاشنه آن روی زمین عقب تر از پای دیگر خود قرار دهید. دو دست خود را به دیوار گذاشته و خود خم کرده و وزن خود را روی پای جلویی بیندازید. به آرامی لگن خود را به سمت جلو بکشید و پای عقبی خود را کماکان ثابت نگه دارید.

این حالت را 10 ثانیه حفظ کنید. شما می توانید کششی قوی را در ساق پای عقبی خود احساس کنید. شما می توانید این تمرین را تا 20 مرتبه برای هر پا در روز تکرار کنید.

پایین و بالا دادن پاشنه پا

 این تمرین باعث سفت شدن عضلات ساق پا می شود و آن ها را برای کشش آماده می کند. برای انجام این تمرین، روی یک پله به طوری که نیمی از پای شما روی آن قرارگرفته باشد بایستید و سپس پاشنه های پای خود را بالا بیاورید و تا آنجا که می توانید آن ها را پایین ببرید.

ازآنجاکه نیمه پشتی پای شما از پله آویزان است، شما باید بتوانید این قسمت را بالاتر از قسمت ثابت آن ببرید. این تمرین را به آهستگی و کنترل شده 20 مرتبه انجام دهید. با افزایش قدرت، شما می توانید در هنگام انجام آن از وزنه برای افزایش قدرت استفاده کنید.

شما می توانید این تمرین را به صورت تکی برای هر پا انجام دهید. همیشه حرکات ورزشی خود را با این تمرین شروع کنید و با متخصص فیزیوتراپی قبل از این که بخواهید به صورت تکی برای هر پا انجام دهید مشورت کنید زیرا این کار ممکن است باعث آسیب دیدگی مضاعف تاندون نوبت.

حرکت پاندولی

• زانوهای خود را خم کرده و درحالی که کمر خود را صاف نگه داشته اید به سمت جلو خم شوید.
• یکدست خود را روی یک جسم مسطح و جامد مانند میز یا کانتر قرار دهید.
• دست دیگر خود را به سمت پایین رها کنید و آن را به سمت عقب و جلو حرکت دهید، سپس آن را به سمت طرفین ببرید و سپس حرکات دوار انجام دهید.
• این تمرین را ۱۰ مرتبه تکرار کنید سپس ۱ تا ۲ دقیقه استراحت کرده و سپس دوباره ۱۰ مرتبه آن را انجام دهید.

سپس، این 10 مورد را با استفاده از دست مخالف انجام دهید. این یک روش خوب برای انجام این تمرین برای هر دو دست است که می توانید ۵ تا ۶ روز در هفته آن را انجام دهید.

ممکن است برای شما این موضوع پیش آمده باشد که در ناحیه مچ پا احساس درد و ناراحتی کنید ولی دلیل واضحی برای آن نداشته باشید. اولین موضوعی که در رابطه با دردهای مفصلی وجود دارد این است که باید حتما در اولین مرحله به پزشک متخصص مراجعه کنید تا بعد از معاینه کامل نظر خود را بگوید. چراکه ممکن است به بیماری خاصی مبتلا شده باشید و کارهای ندانسته شما باعث آزار بیشتری شده و بدتر شوید.

آرتروز مچ پا یکی از همان بیماری هایی است که گاهی برای درمان به دستگاه فیزیوتراپی نیاز دارید. شاید تعدادی از افرا نتوانند برای استفاده از این دستگاه به درمانگاه مراجعه نمایند و به همین دلیل می توانند از دستگاه های فیزیوتراپی خانگی استفاده کنند. قیمت دستگاه فیزیوتراپی در حدی است که بیمار بتواند به راحتی آن را تهیه کرده و استفاده نماید. 

در این مطلب در رابطه با آرتروز مچ پا و درمان آن اطلاعاتی در اختیار شما قرار می دهیم.

آرتروز مچ پا چیست؟

یکی از بیماری های مفصلی معروف مرتبط با مچ پا، آرتروز مچ پا است. دلیل اصلی این بیماری فرسودگی و تخریب غضروف مچ پا به صورت تدریجی می باشد. زمانی که این غضروف از بین می رود، موجب درد، مشکلات حرکتی و حتی التهاب خواهد شد.

این تخریب ممکن است بر اساس آسیب های مختلف به وجود بیاید. در حالت کلی پا در معرض خطر زیادی است و ممکن است به دلایل مختلف آسیب دیده و حتی بشکند. به خصوص مچ پا به دلیل حساسیت هایی که دارد بیشتر آسیب می بیند. برای مثال یک پیچ خوردگی ساده می تواند باعث شکستن مچ پا شده و در نهایت آسیب های غیرقابل بازگشتی ببیند.

خیلی از این آسیب ها و شکستگی ها بعد از مدتی بهبود پیدا می کنند ولی ممکن است برخی از این اتفاقات نهایتا به آسیب های جدی برسد. در طولانی مدت برخی از این اتفاقات باعث از بین رفتن غضروف مچ پا شده و آرتروز مچ پا به وجود می آید.

غضروف مفصلی بخشی است که بین استخوان ها قرار می گیرد و از ساییدگی آن ها روی هم جلوگیری خواهد کرد. این بخش نقش بسیار مهمی در محافظت از مفصل دارد و همچنین کمک می کند تا شما راحت تر حرکت کنید و در هنگام قدم برداشتن، دردی را احساس نکنید. زمانی که غضروف مچ پا از بین برود، استخوان ها روی هم ساییده شده و شما درد را احساس خواهید کرد.

البته لازم به ذکر است که این بیماری بیشتر در افراد بالای 65 سال دیده می شود ولی بازهم باید دقت کنید چراکه این امکان وجود دارد که افراد با سن های پایین تر نیز به آن دچار شوند.

علائم آرتروز مچ پا چیست؟

آرتروز مچ پا علائم مختلفی دارد که شما حتما باید با احساس آن ها به پزشک مراجعه کنید. به این دقت کنید که اگر به موقع دست به کار نشوید و برای درمان اقدام نکنید، ممکن است دیگر نتوانید آن را درمان کنید و مجبور باشید با این بیماری کنار بیایید.

یکی از واضح ترین علائم آن زمانی است که در مچ و کف پا احساس درد شدید می کنید یا هنگام راه رفتن احساس ناتوانی می کنید و نمی توانید برای مدت زمان طولانی یک جا بایستید. علائم بعدی آن زمانی مشخص می شود که با راه رفتن و انجام فعالیت های مختلف درد شما تشدید شود.

زمانی که مچ پای خود را فشار می دهید و احساس درد زیادی می کنید نیز ممکن است به آرتروز مچ پا دچار شده باشید. التهاب یا تورم مچ پا به همراه خشکی مفصل نیز یکی دیگر از علائم آن است.

اگر شما به این بیماری دچار شده باشید، نمی توانید زیاد حرکت کنید و دامنه حرکتی شما کم خواهد شد. علاوه بر آن زمانی که حرکت می کنید صدای کشیده شدن استخوان ها روی هم را خواهید شنید.

مطمئن باشید که علائمی که تا اینجا بیان کردیم، موارد عادی نیستند و شما باید آن ها را جدی بگیرید و همچنین دست از خود درمانی برداشته و حتما به پزشک مراجعه نمایید تا درمانت قطعی را برای شما تجویز نماید.

آرتروز مچ پا چگونه درمان می شود؟

در حالت کلی باید این مطلب ناراحت کننده را بیان کنیم که بیماری آرتروز در هر مفصلی که به وجود بیاید، درمان قطعی ندارد. آرتروز مچ پا نیز از این قاعده مستثنی نیست. ولی با توجه به درد و ناراحتی که این بیماری به وجود می آورد، می توان با استفاده از روش هایی از درد آن جلوگیری کرد و سایر علائم را نیز کاهش داد.

اولین چیزی که باید فرد بیمار به شدت رعایت کند این است که باید از ایستادن طولانی مدت و فعالیت های سنگین و اذیت کننده که به مچ پا فشار می آورد، دوری کند. زمانی که استخوان مچ پای شما اذیت شده و تحت فشار قرار بگیرد، بیشتر روی هم ساییده می شود و درد بیشتری را احساس می کنید.

زمانی که جریان خون در مفصل مچ پای شما افزایش پیدا کند، دردی که احساس می کنید کمتر و قابل تحمل می شود. برای اینکه جریان خون خود را در این قسمت از بدن افزایش دهید، می توانید از کمپرس آب سرد یا گرم استفاده کنید.

طبیعتا شما نمی توانید بی حرکت یک گوشه بنشینید و باید برای انجام کارهای خود راه بروید. برای اینکه در هنگام راه رفتن فشار کمتری به مچ پای شما وارد شود و درد کمتری را احساس کنید، می توانید از وسایل کمکی مانند عصا استفاده کنید. همچنین برای بلند شدن یا نشستن از دیوار یا وسایلی که کنارتان قرار دارد، استفاده کنید.

طبیعتا داروهایی مانند ایبوپروفن وجود دارند که برای تسکین درد استفاده می شوند. به این داروها، داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی گفته می شود. بیمار می تواند با استفاده از این داروها، درد خود را کاهش دهد.

اگر بیمار شما دارای اضافه وزن می باشد، طبیعتا کاهش وزن می تواند کمک زیادی به او انجام دهد و فشار روش مچ پا را کاهش خواهد داد.

موثرترین روش درمانی که برای آرتروز مچ پا وجود دارد، فیزیوتراپی است. با استفاده از فیزیوتراپی می توانید از افزایش علائم و پیشرفت بیماری جلوگیری کنید. برای اینکار باید به پزشک مراجعه کنید تا دقیقا شما را معاینه کند و دستورات لازم را بدهد.

فیزیوتراپیست به شما کمک خواهد کرد تا با انجام ورزش ها و تمرینات فیزیوتراپی خاص، درد خود را کم کنید. علاوه بر آن، این تمرین ها عضلات شما را قوی تر خواهند کرد و با افزایش انعطاف پذیری عضله به کاهش درد کمک خواهند کرد.

آخرین گزینه جراحی است. اگر پزشک شما تشخیص داد که تمامی روش های غیر جراحی برای شما مناسب نیست و نمی تواند کمکی انجام دهد، باید خود را برای جراحی آماده کنید تا از درد خلاص شوید. اگر برای مراجعه به پزشک تعلل نکنید، به این مرحله نخواهید رسید.